Ξίδι – Το άρωμα και η γεύση της παρακμής του κρασιού

Τέλος καλοκαιριού και ακόμα υπάρχουν τα περιθώρια να εκμεταλλευτούμε την πληθώρα λαχανικών και φρούτων και να φροντίσουμε για την συντήρησή τους και την αποθήκευσή τους. Το υπερτιμημένο ή υποτιμημένο ξίδι είναι ένας από τους συμμάχους μας στην διαδικασία συντήρησης και όχι μόνο.
 
Κανείς δεν γνωρίζει πότε έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά το ξίδι. Πιθανότατα πρέπει να ταυτίσουμε την γέννηση του ταυτόχρονη με αυτή του κρασιού. Σίγουρα ήταν προϊόν  τυχαίου γεγονότος, πριν από χιλιάδες χρόνια. Κάποια «πατημένα» και ξεχασμένα σταφύλια γέννησαν το πρώτο κρασί στην ιστορία, και στην συνέχεια κάποιο κρασί που έμεινε εκτεθειμένο στον αέρα, παρήγαγε το πρώτο ξίδι στην ιστορία.  Απλή η υπόθεση αλλά  απλή είναι και η διαδικασία παραγωγής του ξιδιού.
Η ιδιόρρυθμη, καυστική γεύση του, το γέμισε με αληθινές ή φανταστικές ιδιότητες. Από την αρχαιότητα χρησιμοποιείται για την άρτυση των φαγητών αλλά για να χαρακτηρίσει τους δύστροπους ανθρώπους.
Οι Έλληνες, προπάτορές μας, πίστευαν ότι διευκολύνει την πέψη. Οι Ρωμαίοι μετάγγιζαν κάθε κρασί που άρχιζε να  ξιδιάζει από μεγάλα πιθάρια σε μικρότερους αμφορείς για να βοηθήσουν την μετατροπή του σε ξίδι. Κάθε σπίτι της Αρχαίας Ρώμης που σεβόταν τον εαυτό του, διέθετε την ιδιαίτερη κάβα για το ξίδι.
Το χρησιμοποιούσαν για να παρασκευάσουν το δωρεάν ποτό (posca) των Ρωμαίων στρατιωτών. Αυτό το αραιωμένο με νερό ξίδι, σύμφωνα με την παράδοση της χριστιανικής θρησκείας, έδωσε ο Ρωμαίος στρατιώτης στον Ιησού για να ξεδιψάσει πάνω στο σταυρό.  Οπότε μπορεί κανείς να υποστηρίξει την κίνηση του Ρωμαίου ως ανθρωπιστική και όχι εκδικητική ή υποτιμητική.
Το ξίδι το χρησιμοποιούσαν ως απολυμαντικό των πηγαδίσιων νερών, για την δημιουργία γαστριμαργικών εδεσμάτων (σάλτσες – τουρσιά) και για την συντήρηση των κρεάτων.   Continue reading «Ξίδι – Το άρωμα και η γεύση της παρακμής του κρασιού»
Advertisements